Podstawą jest szczegółowy wywiad medyczny oraz badanie neurologiczne obejmujące ocenę siły mięśniowej, czucia, odruchów, koordynacji i równowagi. W zależności od wskazań lekarz może zlecić badania dodatkowe, takie jak rezonans magnetyczny (MRI), tomografia komputerowa (TK), EEG lub badania laboratoryjne.

Do neurologa warto zgłosić się w przypadku nawracających bólów głowy, zawrotów głowy, drętwienia kończyn, osłabienia siły mięśniowej, zaburzeń pamięci, drżenia rąk, zaburzeń równowagi
lub omdleń. 

Migrena to napadowy, często jednostronny, pulsujący ból głowy trwający od kilku do kilkudziesięciu godzin. Często towarzyszą mu nudności, wymioty, nadwrażliwość na światło i dźwięki.
U części pacjentów występuje aura migrenowa, czyli przejściowe zaburzenia widzenia lub czucia. Rozpoznanie stawia się
na podstawie wywiadu i badania neurologicznego.

Toksyna botulinowa zmniejsza napięcie mięśni i przewodzenie bólu, co redukuje częstotliwość i nasilenie napadów migreny.

Nie. Drżenie może mieć różne przyczyny, m.in. drżenie samoistne, zaburzenia metaboliczne, stres czy działania niepożądane leków. Choroba Parkinsona rozpoznawana jest na podstawie charakterystycznych objawów klinicznych i badania neurologicznego.

Głęboka stymulacja mózgu (DBS) to metoda leczenia polegająca
na wszczepieniu elektrod do określonych struktur mózgu odpowiedzialnych za kontrolę ruchu. Elektrody połączone
są z generatorem impulsów, który wysyła precyzyjne sygnały elektryczne regulujące nieprawidłową aktywność neuronów.

Metodę stosuje się głównie u pacjentów z chorobą Parkinsona, drżeniem samoistnym oraz dystonią, zwłaszcza gdy leczenie farmakologiczne nie przynosi wystarczających efektów.
Zabieg kwalifikowany jest indywidualnie po szczegółowej ocenie neurologicznej.

Nie. Zawroty głowy mogą mieć przyczynę laryngologiczną, kardiologiczną, metaboliczną lub neurologiczną. Konsultacja pozwala określić źródło problemu i dobrać odpowiednie leczenie.

Konsultacja neurochirurgiczna jest wskazana w przypadku schorzeń wymagających oceny leczenia operacyjnego, takich jak przepuklina krążka międzykręgowego (dyskopatia), zwężenie kanału kręgowego, guzy mózgu i rdzenia kręgowego, tętniaki, neuralgia nerwu trójdzielnego czy przewlekłe zespoły bólowe kręgosłupa niepoddające się leczeniu zachowawczemu.

Nie. Większość dolegliwości kręgosłupa leczy się zachowawczo – farmakologicznie, rehabilitacyjnie lub poprzez blokady przeciwbólowe. Leczenie operacyjne rozważa się w przypadku utrzymujących się objawów neurologicznych, nasilonego bólu opornego na terapię lub postępującego niedowładu.

Blokady przeciwbólowe polegają na podaniu leku przeciwzapalnego i znieczulającego w okolice objęte procesem chorobowym
(np. przy korzeniu nerwowym lub w stawie międzywyrostkowym). Zabieg ma na celu zmniejszenie stanu zapalnego i dolegliwości bólowych. Jest wykonywany w warunkach ambulatoryjnych.

Konsultacja reumatologiczna jest wskazana w przypadku przewlekłych bólów i obrzęków stawów, porannej sztywności trwającej ponad 30 minut, nawracających stanów zapalnych,
bólów mięśniowych czy podejrzenia chorób autoimmunologicznych. Wczesna diagnostyka pozwala szybciej wdrożyć leczenie
i ograniczyć postęp choroby.

Kapilaroskopia to nieinwazyjne badanie drobnych naczyń krwionośnych w obrębie wału paznokciowego. Wykorzystywana jest głównie w diagnostyce chorób tkanki łącznej, takich jak twardzina układowa czy inne choroby autoimmunologiczne. Badanie jest bezbolesne, krótkie i nie wymaga specjalnego przygotowania.

Iniekcje dostawowe polegają na podaniu leku bezpośrednio
do wnętrza stawu w celu zmniejszenia bólu i stanu zapalnego. Najczęściej stosuje się preparaty przeciwzapalne
lub kwas hialuronowy. Zabieg wykonywany jest w warunkach ambulatoryjnych i może być pomocny m.in. w chorobie zwyrodnieniowej stawów, stanach zapalnych oraz przeciążeniach.

Blokada polega na podaniu leku przeciwbólowego i przeciwzapalnego w okolice zmienionej chorobowo struktury – stawu, kaletki lub przyczepu ścięgna. Celem jest szybkie zmniejszenie dolegliwości bólowych oraz poprawa funkcji ruchowej. Decyzję o wykonaniu zabiegu podejmuje lekarz po badaniu klinicznym.

Do psychiatry warto zgłosić się, gdy przez dłuższy czas utrzymuje się obniżony nastrój, brak energii, zaburzenia snu, nasilony lęk, drażliwość lub trudności w codziennym funkcjonowaniu. Wskazaniem do konsultacji są również napady paniki,
myśli rezygnacyjne, problemy z koncentracją czy nagłe zmiany zachowania. Wczesna konsultacja psychiatryczna pozwala szybciej rozpoznać depresję, zaburzenia lękowe lub inne zaburzenia psychiczne i wdrożyć odpowiednie leczenie.

Pierwsza wizyta u psychiatry polega na szczegółowej rozmowie dotyczącej objawów, ich czasu trwania oraz wpływu na życie codzienne. Lekarz może zapytać o wcześniejsze leczenie,
choroby współistniejące i przyjmowane leki. Na podstawie wywiadu psychiatra ustala wstępne rozpoznanie i proponuje plan leczenia – farmakoterapię, psychoterapię lub ich połączenie.

Leczenie depresji i zaburzeń lękowych dobierane jest indywidualnie. Może obejmować nowoczesne leki przeciwdepresyjne
i przeciwlękowe, psychoterapię lub terapię łączoną.
Celem leczenia jest zmniejszenie objawów, poprawa funkcjonowania oraz zapobieganie nawrotom choroby. Regularne wizyty kontrolne pozwalają bezpiecznie monitorować skuteczność terapii.

Do geriatry warto zgłosić się, gdy u osoby starszej występują problemy z pamięcią, częste upadki, osłabienie, utrata masy ciała, trudności w przyjmowaniu leków lub pogorszenie ogólnego funkcjonowania. Geriatra specjalizuje się w kompleksowej ocenie stanu zdrowia seniora, szczególnie w przypadku wielu chorób przewlekłych jednocześnie. Wczesna konsultacja pozwala lepiej dobrać leczenie i poprawić jakość życia osoby starszej.

Nie. Pogorszenie pamięci u osób starszych może wynikać z wielu przyczyn, takich jak stres, depresja, niedobory witamin, zaburzenia hormonalne czy działania niepożądane leków.
Konsultacja geriatryczna pozwala przeprowadzić odpowiednią diagnostykę i odróżnić naturalne procesy starzenia
od chorób otępiennych, takich jak choroba Alzheimera.

Do psychologa warto zgłosić się, gdy pojawiają się trudności emocjonalne, przewlekły stres, obniżony nastrój, problemy
w relacjach lub trudności w radzeniu sobie z codziennymi wyzwaniami. Pomoc psychologiczna jest wskazana również
w sytuacjach kryzysowych, takich jak utrata bliskiej osoby, rozwód czy wypalenie zawodowe. Wczesne wsparcie psychologiczne może zapobiec pogłębianiu się problemów i poprawić jakość funkcjonowania.

Po udarze mózgu często występują zaburzenia mowy
(afazja, dyzartria) oraz problemy z połykaniem (dysfagia). Konsultacja logopedyczna jest wskazana, gdy pojawiają się trudności w mówieniu, rozumieniu mowy, niewyraźna artykulacja, krztuszenie się podczas jedzenia lub uczucie zalegania pokarmu
w gardle. Wczesna terapia logopedyczna po udarze wspiera poprawę komunikacji oraz bezpieczeństwo połykania, zmniejszając ryzyko powikłań, takich jak zachłystowe zapalenie płuc.